- Informatieve en motiverende site voor de Wielertoerist en fanatieke toerfietser! -

(Galibier)

(Croix de Fer)

Zaterdag 15 september, tijdrit Alpe d'Huez met/tegen Marieke, 13 kilometer, 1 uur en 2 minuten
De afsluiter van deze week bestond uit een tijdrit met én tegen Marieke op de Alpe d'Huez. Marieke was voor deze rit al bij voorbaat in het nadeel, omdat ze met vermoeide benen aan de start stond. Zij had namelijk daags ervoor de Télégraphe-Galibier gefietst, waarbij ik als begeleider kon uitrusten. Nadat we 20 minuutjes hebben warm gereden, staan we om 20 voor één klaar voor de start. Na een wederzijds 'succes, klinken de Edgen vrijwel tegelijkertijd en begint onze tijdrit.

Marieke houdt strak mijn wiel op het vlakke stuk. Na het bruggetje, als de weg linksaf gaat, zoek ik snel het kleine blad op. Achter mij hoor ik het wisselen van de verzetten op Marieke haar Trek. Dit eerste stuk is als vanouds: steil en warm. Ik hou slechts één versnelling over, voor ik een goede cadans en hartslag heb gevonden waarmee ik verder wil fietsen. Halverwege het stuk tot aan bocht 21, merk ik dat het tempo voor Marieke te hoog is. Haar ademen hoor ik steeds verder achter me. Pas na bocht 20 merk ik dat mijn spieren, hartslag en ademhaling zich kunnen vinden in de omstandigheden. Gevoelsmatig ben ik nog steeds uit vorm, doch ik voel ook het klimmersbloed weer door mijn aderen stromen. Afwisselend staand en zittend, klim ik met een net iets te hoge hartslag naar La Garde, waar ik eindelijk kan bijschakelen om meters te maken. Ik weet dat de klim na dit punt makkelijker wordt, maar alleszins vlak. In iets meer dan 19 minuten fiets ik door bocht 14. Ik denk terug of dat sneller is dan in 2005, toen ik in 58 minuten en 30 seconden boven wist te komen. Ik ga er vanuit van niet. Er volgt nog een steil stuk, het laatste stuk naar Ribot. Desondanks loopt het nog steeds lekker, de benen voelen prima en ik haal met enige regelmaat andere renners in. In bocht 10 staan er 30 minuten en 30 seconden op de klok. Voor zover ik me kan bedenken, te langzaam voor een ritje onder het uur. Tegen beter weten in, geef ik nog wat extra gas.

Mijn hartslag is nog steeds net te hoog als ik het Panorama de St. Féréol in bocht 7 passeer. 39 minuten geeft mijn klokje aan, 660 hoogtemeters overwonnen. Ik rijd Huez binnen en voel plots de kracht uit mijn benen zakken. Meer dan 10 procent, leert de Edge me en ik moet naar het op één na kleinste verzet. De laatste 2 slokken gaan uit mijn bidon en met mijn hartslag boven de 180 begin ik aan de laatste 5 bochten. Na bocht 4 gaat het gevoelsmatig weer wat beter. Ik schakel wat bij en richt mijn vizier op de andere, schaarse renners vóór me. Dit lange, rechte stuk valt me meestal zwaar, maar gaat nu wonderwel heerlijk. Na bocht 3 zie ik de fotograaf staan in bocht 2, die ik niet veel later passeer. 56 minuten geeft de Edge aan. Na bocht 1 ga ik staan op de pedalen. Als de weg vlak wordt, schakel ik het middelste blad en sprint naar het finishdoek. Ik klok af in 1 uur, 1 minuut en 44 seconden en enigszins teleurgesteld, ik was stiekem toch blijven hopen, plof ik neer op het bankje bij de fontein, waar ik mijn lege bidon bijvul met vers water. Marieke volgt even later. Ze heeft haar tijd van afgelopen zondag niet kunnen verbeteren, niet verwonderlijk gezien de hoeveelheid kilometers die ze al gemaakt heeft deze week. Als we beide weer wat zijn bijgekomen, beginnen we aan de afdaling. Terwijl ik rustig aan, want zonder helm, naar beneden rol, wordt ik voorbij gestoven door Marieke. Eenmaal veilig beneden heeft ze al een plekje in de zon opgezocht als ik bij ons huisje aankom. De tijdrit op Alpe d'Huez was een perfecte manier om deze geslaagde fiets- annex vakantieweek onder ideale meteoroligische omstandigheden af te sluiten.

Donderdag 13 september, Ritje Ornon-Alpe du Grande Serre, 101 kilometer, 4 uur en 34 minuten
Na een heerlijke rustdag voelen de benen weer als vanouds op deze, opnieuw zonnige, donderdagmorgen. De rit die vandaag in de planning staat heb ik al een paar keer eerder gefietst. Een ruime 100 kilometer, over de col d'Ornon en dan terug via de Alpe du Grande Serre. 'Prachtig, maar best zwaar', staat in mijn geheugen gegrift en met die gedachte gaan we rond half elf op pad.

De col d'Ornon doen we in een rustig tempo. Marieke vindt de klim al veel beter gaan dan afgelopen zondag en minuten sneller dan de voorgaande editie zijn we boven. Na de col volgt een korte afdaling met een paar mooie bochten tot aan Chantelouve, waarna de weg steeds lichtjes blijft dalen, wat goed is voor het tempo. Ik las een korte plaspauze in en eet wat, als we verder fietsen naar Entraigues. De vallei aan deze kant is prachtig. Veel minder gecultiveerd dan de vallei van de Oissans en daardoor ziet alles er nog uit zoals op de foto in een reclamefolder: bruggetje, beekje, huis met op de achtergrond hoge bergen. We laten het panorama aan ons voorbij gaan onderweg naar Valbonais. Het lijkt alsof we de Alpen hier uit fietsen, maar na een korte afdaling gaat het rechtsaf richting La Mure en zijn we plots weer omringd door hoge wanden. Als we La Mure in de verte zien liggen, gaan we rechtsaf naar Siévoz en Oris-en-Rattier. Deze klim is warm, steil en lang. Achter mij zie ik vermoeide trekken op Marieke haar gezicht. Zelfs de korte maar steile afdaling naar La Valette brengt slechts een bescheiden glimlach naar boven. We fietsen rustig door, want de finale, de steile klim naar La Morte, wacht ons nog. Na Le Villard beginnen we over nieuw asfalt aan het laatste stuk. Nog voor de eerste haarspeld verhuist de helm van mijn hoofd naar het stuur. De zon en de warmte van het zwarte asftalt is moeilijk te verteren. Er zit niets anders op dan het steile-wandverzet op te zoeken en rustig naar boven te fietsen. Aan Marieke zie ik dat ze het zwaar heeft. Met een kleine voorsprong kom ik boven aan en nadat we kort op adem zijn gekomen, beginnen we aan de afdaling. Het eerste deel hiervan blijkt er veel split op de weg te liggen, maar na een paar kilometer ligt een prachtig asfalttapijtje en kunnen we echt afdalen. De afdaling is meer dan 12 kilometer en prachtig. Eenmaal terug in de vallei zie ik dezelfde grijns als afgelopen dinsdag naast me.

Er rest ons nog een uurtje fietsen over de drukke N90, terug naar Le Bourg d'Oisans, via Gavet, Rioupéroux en Livet. De weg lijkt redelijk vlak, maar de Edge laat overduidelijk weten hoeveel de stijging toch is: op sommige stukken 6 tot 7 procent, net zo steil dus als grote delen van de Col d'Ornon. Pas als we Rochetaillée in zicht krijgen en daarmee de vallei van de Oisans, wordt de weg weer vlak en krijgen de benen weer inspiratie in het laatste stuk. Na iets meer dan vier en een half uur fietsen we de camping op en ploffen even later vermoeid neer in het gras. Een prachtige, maar zware rit. Precies zoals in mijn geheugen gegrift.

Dinsdag 11 september, Villard-Reculas, 25 kilometer, 1 uur en 25 minuten
Na een dagje rust, viel de keuze vandaag op een ritje naar Villard-Reculas, met een adembenemd uitzicht over de vallei van de Oisans. Dit is één van mijn meest favoriete ritten hier en ik had er dan ook enorm veel zin in. Opnieuw, net als gisteren en eergisteren, scheen de zon volop toen we om kwart over twaalf de schoenen vastklikten en de Edgen aandrukten. Opnieuw een prachtige fietsdag voor de boeg.

We rijden dit keer door de Bourg d'Oisans zelf heen. Men is bezig met een rondweg, maar tot die tijd is het er nog druk met verkeer. Eenmaal buiten de bebouwde kom moeten we in de wegwerkzaamheden achter elkaar gaan fietsen. Marieke, die gisteren de Alpe d'Huez en daags ervoor al de Ornon opfietste, zoekt mijn wiel en rustig peddelend fietsen we de lange, rechte weg af naar Rochtaillée, om daar rechtsaf te slaan. Als we over het bruggetje de Romanche passeren en opnieuw rechtsaf slaan, is er van verkeersdrukte geen sprake meer en kunnen we in alle rust beginnen aan de klim naar Villard-Reculas. Het eerste stuk, over de D44 naar La Voute is nog makkelijk, maar als we de afslag naar Allemont hebben gehad, begint het serieuzere klimwerk. Er wachten ons een 9-tal haarspelden, waarbij de hellingspercentages van bocht-tot-bocht nogal verschillend zijn. Sommige stukken laat de Edge 5, 6 procent zien, danweer staat er ruim 10 procent op de teller, met uitschieters naar boven.De stukken na bocht 1 en 3 zijn lang en de ritten van de afgelopen dagen lijken de tol te eisen bij Marieke. Als de weg echter kortdurend erg steil wordt, 17% geeft de Edge aan, rijdt ze het gaatje van 20 meter zomaar dicht en neemt ze zelfs even de leiding over in de klim. Op de wat vlakkere stukken kan ik gelukkig herstellen en kan ik de achterstand weer in mijn voordeel omzetten.

De klim is lang, altijd langer dan ik denk en ik heb geen idee waar ik ben. In tegenstelling tot Alpe d'Huez staan hier geen bordjes en alle haarspelden lijken op elkaar. Ik herken weer wat als we de laatste haarspeldbocht hebben gerond en de weg linksaf gaat naar Villard-Reculas. In mijn gedachten wordt de weg nu vlak, maar het blijkt net even anders als we naast elkaar fietsend de lange weg naar het Villard-Reculas fietsen. Het zojuist opgezochte middelste kettingblad moet snel weer worden ingeruild voor de kleinere versie. Pas als we de plaatsnaambebording in zicht krijgen, daalt de weg kort. Op een parkeerterrein genieten we even van het uitzicht. Helaas is het hierboven te koud om lang te blijven staan en dus gaan we verder. Er volgt nog een kort stukje klimmen en daarna daalt de smalle weg heel lichtjes, onderweg naar Alpe d'Huez. Het uitzicht is ronduit prachtig. In Huez, op de D211, de 'normale' route naar Alpe d'Huez, beginnen we aan de afdaling. Ik zoek nu het grote mes op en met een 'tot straks' begin ik aan de afdaling. Als ik na 3 bochten omkijk, zie ik dat Marieke nog steeds in mijn wiel hangt. Gelukkig volgen er nog meer bochten en ken ik de weg, een beetje. Toch blijkt mijn 'voorsprong', ondanks mijn 84 kilometer per uur in het laatste stuk, niet veel meer dan een halve seconde te zijn. Als we we de camping opfietsen, zie ik een breed grijnzende Marieke naast me. Dalen is leuk. In de zon genieten we na van deze prachtige rit. Morgen maar even een rustdag inplannen.

Zondag 9 september, Col d'Ornon, 31 kilometer, 1 uur en 20 minuten
Vandaag stond er een eerste rit door de Franse Alpen op het programma, te weten een rit naar de Col d'Ornon, een perfecte manier om de benen kennis te laten maken met het hooggebergte. Na een goed ontbijt en de nodige voorbereiding, gingen we tegen twintig voor twaalf op pad.

Het is lekker weer; de zon schijnt volop en de temperatuur is ronduit aangenaam. De eerste kilometers, via het weggetje achterlangs, laten we de benen rustig warmdraaien en genieten van de immense rotspartijen om ons heen. Als we de N90 oversteken en even verderop rechtsaf gaan, doemt na het bruggetje de klim voor ons op. 'Is het begonnen?', vraagt Marieke. Ik knik bevestigend, zoek een klein verzetje op en begin te klimmen, Marieke strak in mijn wiel. Na een tijdje geef ik wat extra gas om vooruit te komen, zodat ik even een foto kan maken van Marieke tijdens haar eerste Alpencol. Na het opstappen, duurt het langer dan verwacht voordat ik haar weer heb bijgehaald. Samen gaan we verder naar La Pouthiere, waar het steilste stuk wacht van de klim. Ik zoek mijn klimhartslag op en fiets gestaag door. Na een paar honderd meter moet Marieke lossen en langzaam fiets ik bij haar vandaan. In een haarspeld maak ik foto 2 en moet ik opnieuw flink aanzetten om weer bij haar te komen. Ik hou een lekker tempo aan en als we de laatste haarspeld door zijn, zie ik dat het tempo opnieuw net te hoog ligt voor Marieke om mijn wiel te kunnen houden. Voor mij zie ik iemand fietsen die ik vóór de col gepasseerd wil hebben, dus ik hou het tempo hoog. Als ik bij die renner ben, schuilt hij in mijn wiel voor de stevige wind. In de laatste 500 meter sprint ik naar boven en weet er met de bergpunten vandoor te gaan. Uithijgend aan de kant komt Marieke een paar minuten later trots boven. Na een foto bij het bordje van de col kan het windbrekertje aan en beginnen we aan de afdaling. 20 minuten later zijn we terug op de camping, beide tevreden over deze eerste rit.

Zondag 2 september, Henk Lubberding Classic, 118 kilometer, 3 uur en 38 minuten
Om een uur of half negen fietsten Marieke en ik vanmorgen naar de sporthal in 's-Heerenberg om ons startnummer op te halen voor de Henk Lubberding Classic. Het is voor mij de derde keer dat ik me voor dit bijzondere evenment heb ingeschreven; voor Marieke is het haar eerste deelname. In het zonnetje monteren we even later de chip op onze fiets om rond kwart over negen een plekje te zoeken in het startvak. Na het aanhoren van de instructies, ondermeer van Henk Lubberding zelf, klinkt om 2 minuten over half tien het startschotje en mogen we op weg.

2 jaar geleden regende het het eerste uur en was het koud. Nu schijnt de zon en is het lekker weer om te fietsen. Na het verlaten van de bebouwde kom pakt de grote groep renners samen en in een gestaag tempo van rond de dertig per uur leggen we in peloton de eerste van de 85 geneutraliseerde kilometers af. De rit gaat eerst richting Ulft, alles over brede en goed begaanbare wegen. Het peloton moet even aan elkaar wennen en regelmatig klinkt het geluid van piepende remmen en banden, gevolgd door een naar achteren aanzwellend 'Ho!' Het blijft bij kleine valpartijen en de schrik in de benen.

Op kilometer 8 komt Henk langszij om instructies te geven, om even later na een luide knal, luider dan het startschot in ieder geval, de berm op te zoeken met een lekke band. Hij wordt weer op weg geholpen door de pechauto. Naast mij zie ik een geconcentreerde Marieke, die haar handen nauwelijks van de remgrepen durft te halen. Zo nu en dan krijg ik een glimlach. De weg gaat verder, over de N317 naar Doetinchem, waar we door de bebouwde kom onze weg vervolgen naar Doesburg. Dit stuk komt ons bekend voor, want 3 weken terug waren wij hier ook al, tijdens de verkenning van de route. Na een plaspauze hang ik wat achter in de groep, om even later voorin weer Marieke op te zoeken. Na Doesburg volgen enkele bekende klimmetjes over de Posbank, waarna we door Arnhem richting Zevenaar gaan. Vanaf hier begint het nerveus te worden. Mensen proberen zover mogelijk voorin te komen, teneinde zo de slag zometeen bij Lobith niet te missen. Ik zeg tegen Marieke dat ze moet proberen zover mogelijk voorin te komen en als we Lobith passeren, is ze al zover weg dat ik haar niet meer zie. Bij het oprijden van de dijk gaat het tempo omhoog en begint de echte koers.

Mijn benen voelen slecht, de hartslag stijgt naar 186 en nog passeren me legio renners. Ik pik een wiel en probeer er aan te blijven hangen. Vlak voor we de dijk weer afrijden, zie ik Marieke en ik knik dat ze aan moet pikken. We gaan de dijk af en even verderop rechtsaf voor de beklimming van de Eltenerberg. Marieke begint net als 3 weken hard en ik moet mij uiterste best doen om bij te blijven. Vlak voor we boven zijn neem ik over ('ik vind dit níet leuk!') en laat even later de fiets rollen naar beneden. Na de afdaling vormt zich een groepje met nog 1 dame en we gaan verder, op weg naar Beek waarna de tweede serieuze klim wacht, het Peeske. Het groepje valt uit elkaar en pas voor de eerste doorkomst in 's-Heerenberg, hebben we weer een leuk groepje verzameld. Op de Finishlijn staat Merian ons aan te moedigen. Nog 14 kilometer.

De rit gaat verder richting Zeddam, waar we scherp linksaf gaan, een klinkerweggetje omhoog. Dit valt zwaar en 1 van de dames in de groep weet los te komen. Na de korte afdaling is het gat ruim 100 meter en probeer ik weer dichterbij te komen, Marieke strak in mijn wiel. Als we weer in Beek zijn, zijn we weer bij het groepje. Helaas niet voor lang, want de scherpe bochten, gevolgd door de klim vallen zwaar en weer valt alles uit elkaar. De zojuist bijgehaalde dame gaat er in de klim opnieuw vandoor. In de afdaling sluiten we aan bij een andere groep, waar ook een dame in zit, een concurrente voor Marieke dus. Vlak voor 's-Heerenberg, met het plaatsnaambordje in zicht, gaat Marieke er vandoor. Ik blijf zitten waar ik zit. Na 500 meter grijpt de andere dame ('Francis') in en gaat in de achtervolging. Ik volg en kijk wat er gebeurt. Het gat wordt te klein en ik spring naar voren om Marieke nog even uit de wind te kunnen zetten. Het wordt een sprint met z'n drieën, die op de finishstreep wordt beslecht in het nadeel van Marieke. Enigszins teleurgesteld ('ik kon niet harder...') maar bovenal compleet kapot hangt ze over haar fiets. Ik ben trots op de door haar geleverde prestatie en in het zonnetje komen we bij van de rit, onderwijl vergezeld door Merian. Als de hartslag weer tot rust is gekomen, het zweet is afgespoeld onder de douche en de energievoorraad weer wat is aangevuld zie ik weer een tevreden gezicht. "Volgend jaar weer?", is mijn vraag. "Volgend jaar weer", is het antwoord.

Zondag 26 augustus, rondje Sallandse Heuvelrug, 71 kilometer, 2 uur en 32 minuten
Het is een stuk kouder als Marieke en ik op deze zondagmorgen vertrekken voor een ritje over de Sallandse Heuvelrug. Een zoektocht als die van gisteren, wil ik vandaag voorkomen en dus rijden we over exact dezelfde weg naar Raalte als die ik gisteren nam op de terugweg. Na Raalte, waar het nog steeds kermis is, weet ik nu waar het bordje 'Holten' staat en langs de N332 rijden we naar Heeten. Opnieuw worden we van de route afgeleid, maar een blik op Google Maps leidt ons terug naar de doorgaande weg, waar we de parallelweg pakken naar Holten.

Eenmaal in Holten, wijs ik Marieke de weg linksaf, die direct flink begint te klimmen. Enthousiast begint ze vol gas en ik kan op dit stuk slechts volgen, terwijl mijn hartslagmeter hoge waardes aangeeft. Een paar honderd meter op de klim worden we voorbij gereden door een mountainbiker. Ik neem over in de hoop te kunnen volgen, maar hij gaat te hard en is als eerste boven. Als de weg verderop weer wat vlak wordt en zelfs afdaalt, komen we er weer bij en met zijn drieën gaan we verder, over de klinkers bij het parkeerterrein en tegen de wind in over de heide. Ik weet nog van een aantal jaren terug dat er nog een vies stuk klimmen volgt en neem iets gas terug. Als de weg weer begint te stijgen, stuift de mountainbiker weer om ons heen. Ik probeer opnieuw te volgen, maar hij gaat echt hard. Als ik een paar minuten later boven ben en rustig peddelend uithijg, komt Marieke ('Ik stond geparkeerd') weer naast me fietsen.

We dalen af naar Nijverdal, waarna we linksaf het fietspad nemen richting Hellendoorn en vervolgens naar Lemelen. Hier gaan we de veel minder lastige Lemelerberg over. Marieke begint rustig, maar al gauw voel ik in mijn benen dat het opnieuw hard omhoog gaat. Ook de korte afdaling die volgt wordt niet benut om uit te rusten en er rest mij geen andere mogelijkheid dan bij te trappen om te kunnen volgen. Het oversteken van de drukke N348 zorgt voor een rustmoment, maar de geur van de finish zorgt ervoor dat het kort daarna weer volle bak gaat. Als we de laatste paar honderd meter over het fietspad naar de camping uitfietsen, zie ik rechts naast me iemand nagenieten. Even later zorgen zon, gras en verse bidons voor de recuperatie van een lekkere rit door een prachtig stukje Nederland. Lekker gefietst.

Recupereren.

Zaterdag 25 augustus, duurtraining omgeving Dalfsen, 65 kilometer, 2 uur en 18 minuten
Het is voor mijn doen laat als ik op deze zonnige zaterdagmiddag bezweet de camping verlaat voor een ritje rond Dalfsen. Normaal hou ik ervan om 's ochtends niet te laat te vertrekken, maar het is nu al bijna half drie. Nadat ik even daarvoor mijn hartslagband had natgemaakt, werd ik bij het toiletgebouw aan de praat gehouden door de buurman. Daarna scharrelde ik mijn spullen bij elkaar en reed naar de auto, waar mijn pomp in lag, om mijn banden op druk te zetten. Hierbij hielp ik het ventiel van mijn voorste band om zeep, waardoor ik bezweet pas 10 minuten later alsnog kon vertrekken. Een slecht begin en ik hoop maar niet de voorbode van de rit die gaat komen. Op naar Dalfsen.

Ik rij eerst over het fietspad, tegen de wind in, waarbij ik wat kan afkoelen. Vlak voor Dalfsen sla ik linksaf, en ga achter het station langs, richting Heino. De weg slingert mooi door de bossen heen. Aan de borden kan ik zien dat het een Anwb-autoroute is. De bomen maken plaats voor open veld en in een rechte lijn ga naar Heino. Hierna pak ik de parallelweg langs de N35 en ga op weg naar Raalte. Hier is kermis en moet ik opletten geen feestvierders voor de wielen te krijgen. Na Raalte wil ik naar Holten, maar beland op een niet-bewegwijzerd gedeelte. Voor mijn gevoel rijd ik goed, maar het kompas op de Edge leert mij anders. Het eerstvolgende dorpje is Broekland en de plaatsen die daar op de bordjes staan, kan ik niet thuisbrengen. Ik ga westwaarts in de hoop weer op de doorgaande weg uit te komen. Het duurt lang, blijkbaar ben ik ver afgedwaald van mijn geplande route. In Wesepe zie ik een bordje 'Heeten', wat ik mij herinner en ik fiets verder. Als ik bij eenmaal weer bij de N332, het oorspronkelijke plan, ben, zie ik dat Holten nog 14 kilometer is. Te lang, te ver. Ik besluit de rit over de Sallandse Heuvelrug uit te stellen tot morgen en ga linksaf, terug naar Raalte.

Eenmaal in Raalte zie ik welk bordje ik heb gemist. Terug door de kermisdrukte, zoek ik nu mijn weg naar Lemelerveld. Als ik het parkeerterrein van het lokale asielzoekerscentrum opdraai, weet ik dat ik opnieuw ergens een bordje gemist moet hebben. Door de woonwijk zoek ik en vind ik even later alsnog mijn weg. Op de Edge zoek ik op in welke richting ik moet fietsen om terug naar de start te gaan en met die kennis, zoek ik een zo kort mogelijke lijn omhoog. Met 65 kilometer op de klok, plof ik een half uurtje later naast de tent neer met een verse bidon. Ondanks dat ik een paar keer fout ben gereden, heb ik toch wel lekker gefietst, door een prachtige omgeving. Morgen rechtstreeks naar Holten, op weg naar de Sallandse Heuvelrug.

Zondag 19 augustus, parcoursverkenning Henk Lubberding Classic, 83 kilometer, 3 uur en 4 minuten
Vandaag over 2 weken is de Henk Lubberding Classic. Dit wordt voor mij de derde keer dat ik aan de start sta, voor Marieke is het de eerste kennismaking met dit evenement. Tijd dus om samen het parcours te gaan verkennen.

De zon breekt steeds verder door de wolken als we rond kwart over elf onze camping in Olburgen verlaten. We moeten naar de overkant van de IJssel, naar Doesburg. De kortste route volgt globaal de rivier en een kwartier en 8 kilometer verderop steken we de N317 over en passeren Doesburg, op zoek naar bebording die ons de weg wijst naar Zevenaar. We hebben nu wind tegen, wat als voordeel heeft dat we hem dus straks op de terugweg mee hebben. Na Angerlo gaan we linksaf de N336 op, een lange weg die ons, nadat we onder de A12 zijn doorgekomen, in Zevenaar brengt. Hier staat Lobith al op de fietsbordjes en even verderop begin ik delen van de route te herkennen, vooral als we door Baberich fietsen. We blijven de bordjes volgen en bereiden ons voor op het stuk waar over twee weken de wedstrijd vrij wordt gegeven. Vlak voor bebouwde kom van Lobith geeft een luide sis aan dat ik een rustig plekje moet opzoeken om mijn achterband te wisselen. 10 minuutjes en 2 vermoeide armen verder rijden we weer. In Tolkamer moet ik even zoeken, omdat ik niets meer herken. Het gedrang van de wedstrijd zal alle aandacht hebben opgeëist. Als we echter eenmaal de dijk opfietsen, is het weer bekend terrein. Met de wind tegen fietsen we de lange weg af, om aan het einde linksaf te slaan richting Elten. Na het passeren van de spoorlijn gaan we scherp rechtsaf waarna ik Marieke voorbereid op de klim die gaat komen. Zodra de weg steil wordt, fietst Marieke me met ogenschijnlijk gemak voorbij en moet ik vol aanzetten om haar wiel enigszins te kunnen houden. Na een knik linksaf weet ik dat er nog een lang stuk volgt en kan ik weer overnemen. Niet veel later laten we de fietsen uitrollen, over de klinkers, naar de bebouwde kom van Elten.

We gaan rechtsaf richting Beek, onder de 3 door. Even twijfel ik of we de goede route hebben, maar de drempels in Beek zorgen voor herkenning. Als we in Beek rechtsaf slaan, weet ik dat er nog een klim volgt, 'het Peeske', weet Marieke me te vertellen. Staand begin ik aan de klim, waarvan ik absoluut niet meer weet hoe lang of kort hij is. Langer dan gedacht, in ieder geval, want nog voor we boven zijn moet ik gaan zitten en neemt Marieke over. Een ons gevolgde renner neemt snel de kop over en om te voorkomen dat hij er met de bergpunten vandoor gaat, volg ik hem en ben een halve minuut later als eerste boven. In de afdaling komt Marieke weer naast me fietsen en samen gaan we op weg naar 's Heerenberg, waarna we onze route zoeken terug naar de camping, geholpen door de Edge. Na Zeddam volgen we het fietspad langs de N815 richting Kilder en Wehl. Na Wehl fietsen we over de Keppelse weg naar Laag Keppel, waarna we linksaf slaan om de N317 terug naar Doesburg te volgen. De laatste kilometers terug naar de camping fietsen we rustig uit en na iets meer dan 3 uur kunnen we gaan recupereren met een verse bidon. Ik ben tevreden over de rit en blij dat we de route even hebben verkend. Hoe zich dat vertaalt naar over 2 weken is natuurlijk nog even afwachten. Het verslag daarvan lees je op deze plek.

Zaterdag 11 augustus, Luik-Bastenaken-Luik, 235 kilometer, 9 uur en 57 minuten
Al in een vroeg stadium had ik me enthousiast laten maken om mee te doen aan de 25e en dus jubileumeditie van Luik-Bastenaken-Luik. Het was inmiddels 5 jaar geleden dat ik hier aan de start stond. In de weken hieraan voorafgaand had ik, ondanks mijn gebrek aan vorm, steeds meer zin gekregen om weer de bekende klimmen, als de Wanne en de Rédoute, in deze setting te fietsen. Na een vroeg ontbijt trokken we, met de fietsen achter op de auto, vanuit ons verblijf in Noorbeek naar het nog in het donker gehulde Luik. Om kwart over zes sloten we achter in de rij aan voor de eerste stempel van vandaag. Toch enigszins gespannen, geconcentreerd, druk ik niet veel later de Edge aan en beginnen we aan de eerste van 235 kilometers.

In een vlot tempo sturen we door de straten van Luik. Een blik op de hartslagmeter van Marieke leert me dat ik niet de enige ben die gespannen is. Als we Luik uit zijn, volgt de eerste klim van de dag, die van de Côte d'Embourg. Deze is lang en hakt er direct flink in. Ineens weet ik ook weer hoe lang de klim is. Na een korte afdaling naar Sprimont is het nog een stukje klimmen voor we opnieuw afdalen naar Aywaille waar de tweede klim wacht: de Stocqueu. In een nog soepele tred klim ik rustig omhoog, om bovenop een korte plaspauze te houden en daarna opgelucht mijn weg te vervolgen. Ik herinner me dat wat volgt in feite één lange klim naar de Baraque de Fraiture is, waarbij onderweg nog twee korte klimmen moeten overwonnen. Op dit lange stuk verschuilen we ons waar mogelijk wat in een groep en rustig peddelend laten we de kilometers aan ons voorbij gaan. Ik weet namelijk dat het nog zwaar genoeg gaat worden. Na het hoogste punt, op 650 meter volgens de Edge, op kilometer 64, is de eerstvolgende stop Bastenaken op kilometer 101. In dit stuk zitten nog enkele korte klimmen, maar het merendeel is afdalen en daardoor tikken de kilometers vlot af. Eenmaal op de pauze- en controleplaats in Bastogne laat Marieke zich de rijstpap goed smaken. Ik houd het bij de 2 vruchten yoghurtjes, na een slechte ervaring met diezelfde rijstpap in mijn eerste lbl-jaar. Met verse bidons vervolgen we onze weg, terug naar Luik.

Het duurt nog een kilometer of 60 voordat we in het mooiste stuk van Luik-Bastenaken-Luik komen, beginnende met de Wanne. In een gestaag tempo fietsen we met de wind tegen door het glooiende landschap. Een uurtje later breekt de zon door de wolken en niet veel later verhuizen eindelijk de mouwstukken van mijn armen naar mijn achterzakje en kan de zonnebril tevoorschijn worden gehaald. Volgens de Edge is het nog iets meer dan 100 kilometer. Langzaam maar zeker worden de resterende kilometers naar Vielsalm minder en dan volgt een stuk vals plat naar beneden langs een rivier waarbij het tempo lekker wordt opgeschroefd door een groep. De donkere zonnebril van Marieke kan niet verbergen dat ze het op dit stuk meer naar haar zin heeft dan in het eerste stuk vanaf Bastenaken. We draaien rechtsaf de Wanne op en Marieke sprint de eerste meters omhoog. Ik begin rustig, want ik weet nog wat er volgt. Vlak voordat we boven zijn op het eerste van de drie delen, heb ik haar weer bijgehaald en kan ik haar waarschuwen dat er nog 2 delen volgen. Gestaag klim ik door en even later zit de in mijn ogen lastigste klim van vandaag erop. We sluiten aan in de rij voor de ravitaillering om even later onze weg te vervolgen.

Marieke kijkt me verschrikt aan als ik zeg dat de eerstvolgende klim, de Côte d'Amérmont, op het steilst 21% meet. Na de kasseien van Stavelot raad ik haar aan de triple op te zoeken en zodra de klim begint direct het allerkleinste verzet te kiezen. We gaan linksaf en onder het gemopper van mensen om me heen pas ik de zojuist gecoachte filosofie zelf toe en klim rustig omhoog, voor zover dat mogelijk is op deze steilte. Het geluid van racewagens op het dichtbijzijnde circuit van Francochamps klinkt als ik eenmaal boven ben. Marieke komt een halve minuut later ook, fietsend, boven. Na een korte pauze vervolgen we onze weg en bereiden ons voor op de Rédoute, via Le Rosier en de Vecquée. Na Remouchamps wens ik haar opnieuw succes als we de Rédoute in het zicht krijgen en met dezelfde methode als op de Amérmont begin ik aan de klim. Zonder veel problemen kom ik boven en 15 seconden na mij weet ook Marieke fietsend over de streep te komen. Met een verse bidon en wederom een korte pauze vervolgen we onze weg naar Sprimont, waarna er nog één korte klim volgt en we over een iets afdalende weg in hoog tempo in een groep naar Luik kunnen fietsen. Met ruim 235 kilometer op de klok komt het finishdoek in zicht bij het hotel. Ik geef een hand en begeleid door de omroeper komen we opgetogen over de finishstreep: we hebben het gehaald. Met een volle stempelkaart, een oorkonde en een t-shirt gaan we tien minuten later terug naar de auto. Het belangrijkste wat we meenemen is echter een voldaan gevoel en een goede herinnering aan een prachtige rit. Wat mij betreft zeker nog een keer voor herhaling vatbaar.

Donderdag 9 augustus, hersteltraining, 27 kilometer, 1 uur en 2 minuten
Gisteravond heb ik mijn beenspieren weer soepel laten maken in de vertrouwde handen van Jan. Eindelijk voel ik nu de knoop in mijn rechterdijbeenspier, die er al sinds de Dreilaendergiro zit, niet meer. Een bijzonder prettig vooruitzicht, met Luik-Bastenaken-Luik in het vooruitzicht. Afgelopen dinsdag deed ik al een 'taper'-training en na de massage van gisteren besloot ik vanavond een hersteltraining te gaan doen. Direct na het eten ging ik op pad.

Rustig laat ik de hartslag stijgen. Eigenlijk heb ik geen route in mijn hoofd. Ik merk dat de wind Noord is en ga daarom eerst een stukje naar het noorden. Als ik langs de Rijksstraatweg rijdt richting Twijzel, reken ik snel een route door en bedenk dat het het handigst is om een rondje 'Bergumermeer' te gaan doen. De benen draaien soepel en het zonnetje schijnt. Het is heerlijk. Voor Twijzel sla ik rechtsaf naar Kootstertille, waar ik de brug over ga en daarna direct rechts, terug naar Oostermeer. Pas als ik weer na Suameer de brug over fiets richting Bergum, heb ik voor het eerst wind tegen. De gekozen route bleek prima te zijn voor de hersteltraining. Rustig uitpeddelend zet ik na iets meer dan een uur de fiets weer in de garage. Een lekkere hersteltraining en een prima afsluiter voor de zware tocht van aankomende zaterdag.

Dinsdag 7 augustus, weerstandstraining, 25 kilometer, 52 minuten
Ik had absoluut geen zin om te fietsen vandaag. Toch vond ik het van mezelf wel noodzakelijk om wat te gaan doen, omdat anders de periode tussen zondag en Luik wel erg lang is. Uiteindelijk was het bijna 7 uur 's avonds toen ik mezelf in racetenue met fiets naar buiten begaf en op pad ging. Een zogeheten 'taper'-training, een weerstandstraining om het herstel te bevorderen. Niet te lang, een uurtje, hield ik mezelf voor.

Het is bewolkt en het regent zo nu en dan. Toch is het heerlijk fietsweer. Na Veenwouden begin ik aan het eerste blokje van 30 seconden voluit. Het is wennen, het is een tijd geleden dat ik een soortgelijke training heb gedaan. 30 seconden later en hopeloos buiten adem kan ik 5 minuten gaan uitblazen. Het tweede blokje gaat prima, hoewel ik de 30 seconden opnieuw lang vind duren. Dan resteert er nog één, eentje die ik echt voluit kan nemen. Met hoge hartslag en zure benen kan ik een halve minuut later beginnen aan het uitfietsen. Met iets meer dan 52 minuten op de klok parkeer ik de racefiets weer in de garage en kan ik gaan douchen. De training ging best lekker. Misschien donderdag nog even een uurtje en dan moet het voldoende zijn voor Luik.

Zondag 5 augustus, rustige duurtraining met Douwe, Marieke en Marcel, 63 kilometer, 2 uur en 26 minuten
Het kostte me nogal wat overredingskracht om Douwe te overtuigen om mee te gaan. "Tegen drie van die racers kan ik niet op, hoor", was zijn antwoord. Gelukkig stond hij er wel vanmorgen om half tien, toen ik samen met Marieke en Marcel bij de camping aan kwam fietsen. "Beetje brak, half drie", bekent hij, als we met z'n vieren de weg vervolgen. Marcel moet om kwart over elf terug zijn in Hardegarijp, dus we moeten een beetje in de buurt blijven. We gaan eerst naar Oostermeer. Het tempo is zoals beloofd aan Douwe rustig. Ik spreek Marcel aan op zijn ongeschoren kuiten, die iets terug beargumenteert over voetbal en douchen. Ik vind het geen gezicht.

Vlnr: Marcel, Douwe en Marieke

Na Oostermeer moet ik een plaspauze inlassen, waarna we de weg vervolgen binnendoor naar Rottevalle. Langs de N31 gaan we terug naar Opeinde, waar ik de eerste punten voor de groene trui bij elkaar sprokkel bij het plaatsnaambord. Achterlangs gaan we naar Oudega, waarna Douwe het vervolg van de route op zich neemt, door binnendoor te sturen richting De Veenhoop. Na een prachtig stuk langs het water, volgt een lang stuk over een schelpenpaadje richting Eernewoude. Een prima route voor Douwe met zijn noppenbanden, iets minder voor onze smalle racefietsbandjes. Na Eernewoude moeten we even rekenen hoeveel tijd we nog over hebben voor we terug moeten zijn in Hardegarijp. Met 2 korte omweggetjes belanden we in Garijp, waar ik opnieuw puntjes sprokkel. Helaas ben ik, net als in Opeinde, de enige die sprint en dan is het toch minder leuk. Marcel laat zich nog niet uit de tent lokken. Op de brug bij Bergum kan hij zich echter niet inhouden en met een sprint-a-deux rammelen we over het klinkerweggetje omhoog. De bolletjestrui is voor hem.

We rijden Bergum door om verderop langs de grote weg naar Hardegarijp te gaan, om zodoende nog een eindsprint te hebben. Ondanks aandringen, blijft Marieke bij Douwe hangen en mag ik met Marcel sprinten. Ik begin met een stuk op hoge snelheid, in de hoop Marcel te vermoeien. Ik zoek het bord van de bebouwde kom, wat Marcel en ik bijna gelijktijdig zien. Ondanks het haar, blijken Marcel's benen nog steeds over een goede sprintcapaciteit te beschikken en wordt de eindsprint in zijn voordeel beslist. 2-1, voor wie zou de Groene trui zijn? Douwe en Marieke sluiten even later weer aan, Marcel slaat linksaf en met zijn drieën maken we nog een klein ommetje alvorens we weer in Bergum zijn. Douwe mag het laatste stuk alleen fietsen, wij gaan op huis aan. Lekker gefietst, onder heerlijke weersomstandigheden. Wat mij betreft voor vele herhalingen vatbaar.

Zaterdag 4 augustus, rustige duurtraining met Marieke, 47 kilometer, 1 uur en 48 minuten
Ik wil eigenlijk niet teveel meer doen voor volgende week, om zodoende een beetje uitgerust aan de start te staan in Luik. Een paar korte ritjes, misschien dinsdag nog een Weerstandstraining en dan moet het voldoende zijn. Vandaag vond ik een rustige duurtraining van een kleine 2 uur voldoende, temeer omdat ik zondag met Douwe, Marieke en Marcel ga fietsen en dan gaat het ook altijd sneller dan gepland. Net na elven vertrokken we.

De wind is Zuidwest en ik probeer een route te kiezen die ietwat beschutting biedt. Ik kies dezelfde route die ik de afgelopen weken al een paar keer heb gefietst. Langs het fietspad naar Tietjerk en dan langs de golfbaan naar Leeuwarden. De zon schijnt volop en de temperatuur is heerlijk. Net buiten Leeuwarden kampt Marieke opnieuw met bandenpech. De onlangs aangeschafte Vittoria vertoont een bobbel op het voorwiel. Nadat ik de band er opnieuw heb omgelegd, is het probleem met onbekende oorzaak verholpen en vervolgen we onze weg. Door Warga, op weg naar Wartena waar we de route van afgelopen maandag weer oppikken. Een kwartiertje later parkeren we, een stuk minder vermoeid als bij de laatste exercitie, de fietsen in de garage. Op naar de dag van morgen.

Maandag 30 juli, rustige duurtraining van Bergum naar Kampen en terug, 192 kilometer, 7 uur en 15 minuten
Vanmorgen vertrok ik goed bevoorraad, onder een donker en daardoor dreigend uitziend wolkendek, naar Kampen. Als ik de garagedeur achter me dicht doe, hoor ik op de radio dat het één minuut na half negen is. Een streep zonlicht tussen de wolken door begeleid me tijdens de eerste kilometers door Bergum. Van de stevige Noordwestenwind heb ik in de beschutting van de bebouwde kom nog weinig last. Dat wordt anders als ik na Garijp het open veld in fiets. Ik troost me met de gedachte dat ik hier straks wind mee heb. De weg is nat en vies, maar het is nog steeds droog. Dat wordt anders als ik na Irnsum richting Terherne fiets. De luiken gaan open en een nog stevigere wind brengt een mix van hagel en regen met zich mee. Binnen een paar honderd meter ben ik doorweekt. Even zo snel als de bui opkwam, is deze ook weer over en met de felle opklaring die volgt, ben ik zo weer droog. Ik heb het zelfs warm als ik de een tiental minuten later de bebouwde kom van Joure binnen fiets. Een blik op mijn teller leert me dat de eerste 40 kilometer erop zitten.

In Sint Nicolaasga eet ik wat als ik voor de openstaande brug sta te wachten. Het oponthoud is van korte duur. Verderop ga ik linksaf, naar het zuiden en krijg daardoor de wind mee, onderweg naar Lemmer. Na Lemmer rijd ik de Noordoostpolder in op weg naar Emmeloord. Een lange rechte weg van een kilometer of 15. Ik had verwacht dat de totale rit zo'n 160 kilometer ging zijn, maar als ik in Emmeloord een bordje 'Kampen 20' zie staan, weet ik dat daar ruim 30 bij gaan komen. Langs de N50 begin ik aan het laatste stuk. Wachtend voor de Ramspolbrug, wordt de lucht steeds donkerder en als ik verder kan begint het te hozen. Ik schuil een paar honderd meter verder in een tunneltje. Het waait zo hard dat ik zelfs aan het einde van de tunnel nog nat regen. In de zon fiets ik naar Kampen, maar als ik vlak voor de brug Marieke bel, begint het opnieuw hard te regenen. Ik ga dicht tegen een gevel aan staan om te schuilen. Als het even later iets droger wordt, komt Marieke aan fietsen en samen beginnen we aan de terugreis naar Bergum.

Zij is vanmorgen rond dezelfde tijd vertrokken vanuit Veenendaal, met een zware rugtas die ze niet wil afstaan. Met alles wind tegen, schuilt ze nu dankbaar de winderigste stukken in mijn wiel. Als we bij de Ramspolbrug zijn, kijkt ze plots sip naar haar voorwiel: lek. Na de brug vinden we een plekje uit de wind en in de zon en wissel ik snel het bandje. Ondanks een grondige inspectie van ook de achterband, kan de fiets 10 kilometer verderop opnieuw op de kop. Zoals zo vaak is ook de achterband lek. Met 2 binnenbandjes minder vervolgen we onze weg. Emmeloord volgt snel en daarna de lange, rechte weg naar Lemmer die met wind tegen veel langer lijkt. In Lemmer begint het opnieuw hard te regenen. We schuilen bij de fietsenmaker aldaar, waar ik 2 nieuwe binnenbandjes aanschaf en de banden professioneel op druk laat zetten. Marieke wil eindelijk de rugtas afstaan en daarna gaan we verder voor de resterende 60 kilometer.

Als we 50 minuten later Joure binnenrijden, begint de rugzak me al behoorlijk te irriteren. Het ding vangt behoorlijk veel wind en het duurt nog wel even voor we wind mee krijgen. Met 150 kilometer gereden begint ook het beste van de benen af te raken. Ik heb een dip, eentje die duurt tot aan Grouw. Gelukkig is daarna het thuisfront bijna letterlijk in zicht en met de wind in de rug vlotten de laatste kilometers snel. Met ruim 8 1/2 uur op de klok zetten we vermoeid de fietsen in de garage. Een prachtige, maar door het weer zware rit. Een prima training voor Luik-Bastenaken-Luik van volgende week zaterdag.

Zaterdag 28 juli, rustige duurtraining, 47 kilometer, 1 uur en 37 minuten
Ik moet er aan wennen, zo weinig te fietsen. Vandaag reed ik mijn eerste en tevens laatste kilometers deze week. Een periode van betrekkelijke rust, zal me goed doen. Onder een dreigend wolkendek, volgens de Buienradar zou het droog blijven, ging ik vanmorgen rond 20 over elf op pad. Nog voordat ik de wijk uitfiets, kom ik mijn zus tegen, die wat spullen nodig heeft. Ze heeft de sleutel, dus ze kan binnen komen. Na een kort gesprek vervolg ik mijn weg. Als ik bijna Bergum uitfiets, voel ik enkele spetters, maar veel stelt het niet voor, de weg wordt er niet eens nat van. Ik pak het fietspad richting Hardegarijp en vervolg mijn weg met de wind vol tegen naar Tietjerk om langs de golfbaan naar Leeuwarden te sturen. In de beschutting van de bebouwde kom, heb ik een stuk minder last van de wind en via de bekende stoplichtvrije route verlaat ik 10 minuutjes later de stad. Ik eet wat als ik parallel aan de Rijksweg 32 naar het zuiden toe stuur. Nog voor Leeuwarden had ik al honger en als ik op de klok kijk, snap ik waarom. Ik dacht dat het nog veel vroeger was, maar het is zeker 3 uur geleden dat ik gegeten heb. Na 2 plakjes ontbijtkoek voel ik me een stuk beter en met de wind van de zijkant, fietst het al een stuk makkelijk dan met wind tegen. Vlak voor Idaerd sla ik linksaf, richting Warga. Met de wind nu vol in de rug gaat het nog vlotter. Ik passeer Warga en Wartena en krijg de Fonejachtbrug in het vizier, waarbij ik dit keer niet door rood hoef te rijden, omdat de stoplichten zijn uitgeschakeld. Door de bebouwde kom van Garijp en Suameer rest nog de brug bij Bergum, die open staat. Het is de eerste en enige vandaag, dus ik mag niet klagen. 5 minuten later zet ik de fiets terug in de garage. Het ging best lekker vandaag en de Buienradar had gelijk: het is droog gebleven en dus kan de fiets schoon terug op de plek waar ik hem een kleine 2 uur geleden vandaan heb gehaald.

Zondag 22 juli, rustige duurtraining met Marieke, 99 kilometer, 3 uur en 45 minuten
Over minder dan drie weken staat Luik-Bastenaken-Luik op de kalender en de laatste tijd is er van echt trainen weinig terecht gekomen. Met Marieke had ik afgesproken om vandaag een lange training te gaan doen, startend vanuit Ede en daarna een route te fietsen die twee keer over de posbank gaat, zodat we allebei de broodnodige kilometers in de benen krijgen. Net na twaalven vertrokken we Oostwaarts, wind in de rug, met een lekkere temperatuur.

Dat ik mijn pasgepoetste fiets niet schoon ga houden, merk ik al gauw op het éénrichtingsfietspad langs de N224. Het heeft flink geregend, de weg is nat en ligt vol troep. Het is even weer wennen, op dit licht glooiende fietspad: mijn gevoel zegt niet wat mijn snelheid zegt en dus is de hartslag veel te hoog. Een echt rustige duurtraining zal het vandaag niet worden, maar dat is niet erg. Ik heb de afgelopen weken dusdanig weinig getraind, dat er voldoende herstel is en kan komen. We moeten naar Arnhem, vanuit Ede zo'n 25 kilometer. Vlak voor Arnhem steken we de N224 over en gaan linksaf de Schelmseweg op. Ondanks dat de route eigenlijk aan één stuk rechtdoor gaat, slaag ik erin om fout te rijden, wat een viaduct en 2 stoplichten extra kost. In Rozendaal volgt het eerste serieus leuke klimmetje en moet ik vol aan de bak; ik voel de benen verzuren. Even later eindigt de weg bij een parkeerplaats en gaan we over een smal fietspad verder, de hei op. Einde weg rechtsaf en daarna is het kort maar steil omhoog, waarna we rechtsaf afdalen richting Rheden. Dit stukje komt me bekend voor: het zit ook in de Henk Lubberding Classic, die 2 september op de kalender staat. Wat volgt zijn 2 korte maar steile klimmen achter elkaar en daarna een lange afdaling, terug naar Rozendaal, waarna we even uitpuffen en wat eten bij een rotonde. Na de recuperatie vervolgen we onze weg, dwars door Arnhem heen. Langs Oosterbeek, bij de spoorlijn langs, gaan we terug richting Ede. Marieke 'weet nog een route óm de Wageningse berg heen', omdat ik aangegeven heb dat ik wel genoeg geklommen had. Als ze vlak voor Wageningen plots gas geeft, begrijp ik wat er aan de hand is en ik moet alle zeilen bijzetten om het gat van 20 meter te dichten en er alsnog met de bergpunten vandoor te gaan. Door Bennekom, over de Keijenbergseweg en daarna linksaf, door een bos terug naar Ede, waar de auto wacht. Met bijna 100 kilometer op de klok stop ik de Edge en plaats de fiets terug achter op de auto. Op een paar kleine spetters na, is het helemaal droog gebleven, wonderlijk gezien de dikke buien die boven ons hingen. Lekker gefietst.

Donderdag 19 juli, rustige duurtraining, 57 kilometer, 1 uur en 54 minuten
Ik had dus nog één klusje te doen, na dinsdag: fiets schoonmaken. Toen ik vanavond echter uitgedost mijn racefiets pakte, schoot me dat ineens weer te binnen. Door alle drukte vergeten en daardoor zat er niets anders op dan vandaag met een wel heel vieze fiets kilometers te gaan maken. Met een zacht vegertje haalde ik het ergste vuil er nog even af en gooide nog wat olie op het ketting. 3 minuten later klik ik in de pedalen en ga op pad.

Het is heerlijk buiten. De zon schijnt, het is niet koud en de Noordoostenwind is niet overheersend aanwezig. Ik besluit eerst noordwaarts te gaan, richting Birdaard en dan linksom terug naar Leeuwarden, om zodoende ongeveer 50 kilometer weg te trappen. In Bergum zoek ik een route over een fietspad van tegels; nooit echt mijn favoriet geweest met die smalle banden. Aan het einde laat een vrouw haar hond uit: zij rechts, de hond aan de lijn links. Ik ben blij dat ik nog even terug ben gegaan voor mijn bel, en met een luide 'kling' maak ik mijn aanwezigheid kenbaar. Ik fiets verder richting Veenwouden, waar ik door een woonwijk, om zo weer in de ruimte van Noordoost-Friesland te komen. De benen draaien best lekker, maar ik merk wel dat de training van afgelopen dinsdag stiekem toch zwaarder is geweest dan ik had gedacht, want echt lekker aanzetten zit er niet in. Ik peddel rustig verder, op weg naar Birdaard, waar de brug niet eens open staat en ga linksaf, om aan de linkerkant van de Dokkumer Ee terug te rijden naar Leeuwarden. Het stuk naar Stiens heb ik de wind vol in de rug en kan de snelheid omhoog. Het is al wat later op de avond en daardoor lekker rustig op de weg. Ook als ik even later Leeuwarden binnen rijd, is er nauwelijks verkeer en via de wijk Bilgaard, ga ik even verderop weer met een brug over de Dokkumer Ee heen. Er resten nog een kilometer of 15 naar Bergum. Ik kies de route achter de golfbaan langs en daarna door Tietjerk. Als ik 10 minuten later in Bergum voor de stoplichten moet wachten, zie ik op mijn teller dat het, ondanks dat het gevoelsmatig wat minder ging, toch een aardig gemiddelde heb gereden. Rustig fietsend voltooi ik de laatste kilometers en zet om kwart voor negen de fiets weer in de garage. Met een tevreden gevoel stap ik even later met een verse bidon onder de douche. De vorm begint langzaam weer te komen.

Dinsdag 17 juli, intensieve duurtraining, 47 kilometer, 1 uur en 28 minuten
Normaal ben ik op dinsdag altijd vrij van mijn werk, zodat ik dan kan trainen. Helaas is het er door omstandigheden nog weinig van gekomen dit jaar en ook vandaag zag ik geen mogelijkheid om vóór het avondeten de noodzakelijke trainingskilometers te maken. Nadat ik mijn maag en de vaatwasser heb gevuld en het kwart voor zeven is, voel ik een kriebel opkomen om te gaan fietsen. Ik raap mijn fietspullen bijeen en een kwartiertje later vertrek ik.

Het heeft geregend, zie ik als ik door Bergum fiets. Het is de hele dag mooi weer geweest, maar linksboven mij pakken donkere wolken samen. Misschien had ik toch de buienradar moeten bekijken voor ik wegging? Nu is het te laat, ik zie wel wat het wordt. Ik geef wat extra gas en laat de hartslag stijgen naar 160. Vandaag geen rustige, maar een intensieve duurtraining, neem ik mezelf voor. De route loopt tot en met Leeuwarden over exact hetzelfde parcours als afgelopen zaterdag, met het grote verschil dat de benen nu wel doen wat ik graag zie. Zelfs met wind tegen toont de Edge een ruime 30 kilometer per uur aan, terwijl ik gevoelsmatig lang niet voluit ga. In Goutum steek ik dit keer niet linksaf, maar ga rechtdoor naar Wirdum, om mijn weg te vervolgen parallel aan de snelweg. Tot nu toe is het droog geweest, maar daar komt verandering in als ik vlak voor Idaerd linksaf sla naar Warga. Uit de donkergrijze wolken begint het steeds harder te regenen. Even later lijkt het op te klaren, maar nog voor ik de bebouwde kom van Warga binnen fiets, voel ik opnieuw dikke druppels uiteen spatten op mijn helm en onderarmen. In het laatste stuk voor Garijp wordt het droog en dat blijft het ook als ik 10 minuten later de fiets in de garage zet. 32,1 gemiddeld, geeft de Edge aan. Mijn gevoel strookt dus met de meting, want het ging heerlijk, ondanks de regen. Als ik de fiets zie, weet ik echter ook dat er nog één klusje wacht, want zo kan ik natuurlijk niet op pad.

Zaterdag 14 juli, rustige duurtraining, 40 kilometer, 1 uur en 25 minuten
Afgelopen dinsdag ging het fietsen best goed. Nou, niet goed, maar wel lekker. Wel heb ik nog steeds wat last van mijn rechterdijbeenspier, maar ik begin te geloven dat hier ook een psychisch deel meespeelt. Misschien binnenkort maar eens weer aan de vertrouwde handen van Jan overlaten. Hoe het ook zij, vanmorgen wilde ik graag weer anderhalf uur wegtrappen. Na ontbijt en omkleden ging ik net na negenen op pad voor een rustige duurtraining.

Zoals gezegd heb ik even geen trainingsschema. Die komt er ook niet deze periode, dat jullie dat even weten. Doelen zijn Luik-Bastenaken-Luik en de Henk Lubberding Classic, waarna ik serieus ga nadenken over de doelen voor volgend jaar. In deze gedachten verzeild, peddel ik de eerste kilometers weg. De route gaat eerst naar Leeuwarden, met wind tegen. Ik weet niet of het daaraan ligt, maar soepeltjes gaat het niet. Ik ben blij als ik de beschutting bereik van Camminghaburen, een wijk in Leeuwarden. Na het spoorviaduct, fiets ik over de bekende route door de stad en de stad uit, naar Goutum. Ik was van plan om verder te gaan, maar met zulke slechte benen kies ik maar voor afsteken en neem de kortste route naar huis, via Warga en Wartena. De Fonejachtbrug, voorheen mijn vaste plekje voor krachttrainingen, wordt momenteel vernieuwd en is bijna klaar. Ik negeer het rode verkeerslicht en fiets verder via Garijp, terug naar Bergum, waar ik met een ontevreden gevoel de fiets in de garage zet. Niet echt lekker gefietst.

Dinsdag 10 juli, rustige duurtraining, 42 kilometer, 1 uur en 27 minuten
Goed, zoals jullie wellicht gemerkt hebben wordt Zitvlees.nl momenteel niet meer wordt bijgewerkt met de vertrouwde frequentie; er zijn wat ver- en ontwikkelingen in de persoonlijke sfeer, waar ik verder niet over uit zal wijden. Bovendien had ik na de Dolomietenmarathon ook nog niet gefietst, dus viel er ook niet veel te schrijven. Vanavond scheen er echter een lekker zonnetje en vond ik het tijd mijn hoofd weer wat te ontspannen, door de beenspieren aan te spannen en na het eten ging ik met vernieuwde zin op pad.

Meestal als ik uit de bergen kom, willen de benen absoluut niet draaien: alle souplesse is weg. Waarschijnlijk door de lange rustperiode is dit effect minder, want zodra ik Bergum uitfiets, voelen mijn benen niet anders aan dan voor de vakantie. Met een lekker rugwindje fiets ik van Suameer naar Oostermeer, de zon lekker op mijn rug. Ik heb even geen schema, dus doe ik maar gewoon een rustige duurtraining. Met de hartslag net boven de 140 draai ik het smalle fietspad op en na een korte plaspauze, vervolg ik mijn weg richting Harkema. Het gaat dan wel gevoelsmatig prima, mijn teller laat waardes zien waar ik niet trots op hoef te zijn. Ik was 2 weken geleden uit vorm en dat ben ik nog steeds. Ach, ik heb nog 5 weken tot aan Luik-Bastenaken-Luik, dus tegen die tijd is de vorm er wel weer. Op de brug bij Blauferlaet zijn werkzaamheden, fietsers, hardlopers, hondenuitlaters, skaters en Nordic Walkers. Waarom allemaal op deze plek? En ik ben mijn bel vergeten, dus moet ik op een andere manier de aandacht trekken. De ruimte op de weg tussen Buitenpost en Kootstertille is dan ook welkom. Na Eestrum volgt een stukje langs de Rijksstraatweg, waarna ik linksaf sla terug naar Bergum. Ik groet mijn ouders, die aan het wandelen zijn, en een vijftal minuten later ben ik weer op de plek waar ik begonnen ben en kan ik onder de douche. De eerste kilometers over het vlakke Friese land zitten er weer op.